Soms groeit iets de verkeerde kant op. Dat gold bijvoorbeeld voor De Boomladder. Een kindcentrum met een rijke historie – maar ook met de reputatie dat het allemaal “niet zo lekker liep”. Intern bij Blosse werd er wel eens over gemompeld, en zelfs ouders en externen hadden hun oordeel klaar. Of dit wel of niet terecht was doet er nu niet toe. Waar het omslagpunt lag wel.
Sinds augustus vorig jaar mogen wij, Roxanne Blokker en Nicola van der Stoop, samen de leiding nemen. Roxanne vier dagen, ik (Nicola) twee – de andere twee dagen ben ik directeur van de Regenboog, de nieuwkomersschool van Dijk en Waard. We troffen een team dat al veel had meegemaakt. Wisselingen van directeuren, collega’s, koers... en dat voel je. Onrust maakt kwetsbaar. En zonder veiligheid en vertrouwen kan niemand groeien.
Dus begonnen we bij het begin: eerlijk zijn. Over wat we zagen, wat we voelden en wat we wilden. In onze eerste bijeenkomst zeiden we het hardop: “Aan het eind van dit schooljaar willen we dat onze kinderen én hun ouders trots zeggen dat ze bij de Boomladder horen – en dat collega’s zeggen: dáár wil je werken.”
Die ambitie ontstond na een pijnlijk eerlijk kinderstemmetje:
“Iedereen op de voetbal zegt dat de Boomladder een slechte school is. En mijn moeder zegt dat ook.”
Dat raakte ons allemaal. Maar het werd ook ons keerpunt.
Anderhalf jaar later? De Boomladder bruist. Van vertrouwen, verbondenheid en trots. Dit team is vakkundig en heeft veerkracht getoond, positiviteit, en lef. Samen hebben ze het omgebogen – van ongemak naar trots.
En wij? Wij zijn vooral ongelooflijk dankbaar voor het vertrouwen dat we dit samen mochten doen.
Roxanne Blokker en Nicola van der Stoop
Directie
De Boomladder
