In januari 2026 word ik zevenenzestig. Bijna 45 jaar lang werkte ik, bijna altijd met een glimlach, in het onderwijs. Een prachtig vak, dat ik koester. Werken met kinderen is betekenisvol, ik weet zeker dat veel collega’s zowel in opvang als onderwijs dat beamen. Daarnaast ben ik ook alweer zeven jaar actief in een totaal andere wereld: een groothandel in groente en fruit. Twee dagen per week werk ik samen met in- en verkopers, chauffeurs en verladers. De verse producten gaan heel Europa in. Ik ben verantwoordelijk voor personeel en voel verder de vrijheid om me overal mee te bemoeien.
Het contrast met onderwijs en opvang blijft me fascineren. Ook in de AGF-sector bestaan protocollen, streng zelfs: voedselveiligheid is geen vrijblijvendheid. Maar er is een cruciaal verschil: Nuchterheid overheerst. Men durft van het protocol af te wijken als het gezonde verstand dat vraagt. Vertrouwen in collega’s staat boven vinklijstjes. Met vertrouwen in collega’s wordt het gezonde verstand gekoesterd.
In onderwijs en opvang is dat vaak omgekeerd. De stapel protocollen groeit en met die stapel groeit ook de afstand tot de essentie: het kind, het leren, de ontwikkeling, de relatie.
Hein Stork, een schilder die ik bewonder en wiens werk ik verzamel, legt in zijn boek ‘Landschappen’ uit dat het in zijn werk draait om de kunst van het weglaten: ballast verwijderen om de kern zichtbaar te maken. Het zorgt voor focus op de essentie. Ik herken dat en wens dat ook de sector van kindontwikkeling toe. Ook Daan Quakernaat zei het eerder al treffend toen hij bij Blosse was: “Neem zelf verantwoordelijkheid, durf fouten te maken en accepteer tegenslagen. Ga experimenteren, proberen, durven, dromen en bouwen. Wat we nodig hebben is vertrouwen”.
Is dat eng? Soms best wel. Schuurt dit? Best wel. Moeten we dit gaan doen? Zeker wel!
René Venneker
Directeur
De Bonte Mol
